.::نامه ای به معشوق::.

مادر 

اي اسوه پايداري،

اي عصاره صبر و استقامت،

آنگاه كه پنجره نور بسوي من

 بازشد ، من درميان نگاه ها چشم هاي

تو را ديدم. آنگاه كه در گوشم اذان مي گفتي،

من محرابم را سجاده عشقت كردم. آنگاه كه تو چشم

در چشمم دوختي، و از شير جانت به من دادي، تو را الهه آسماني ديدم.

 آنگاه كه مانند پروانه به دورم مي گشتي وپرهايت مي سوخت

 وآه نمي کشیدی من عاشقت شدم و

ديوانه وار نگاهت مي كردم.وحال چگونه

من اين همه عظمت را به خاك 

بدهم،و تنها هديه ام به

تو اشك هايم

باشد.

کاش ای کاش میشد با حرارت خورشید ریشه های بیگانگی و تردید را سوزاند ..ای کاش میشد از قفس تنگ حسرت و اندوه به آسمان آبی آرزوها پر کشید و بر بالاترین قله ایثار و مهربانی آشیانه ساخت .ای کاش میشد با ریشه هایی از ایمان یا شاخه هایی از اعتماد و یکدلی با برگ هایی از تقوا و گلبرگ هایی از صفا و صمیمیت با هر چشمه ایی از عاطفه و مهر ومحبت در میان بوستانی از گذشت ومهربانی و دور از نامهربانی ها زندگی کرد

ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي کرد بهت چي گفت ؟جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي . توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري، قلب ميزارم که جا بدي، اشک ميدم که همراهيت کنه، ومرگ که بدوني برميگردي پيشم

انسان آنقدر عمر ندارد که نيمي از آن را صرف نزاع و ستيزه کند

مهربانيهاي کوچک را فراموش نکن و تقصيرات کوچک را به ياد نداشته باش